"دروغگو حقیقتش را در تدارک دروغ هایش می یابد" (ژان پل سارتر)

کمتر کسی است که به  این مسئله اذعان نداشته باشد که در واقعگرایانه ترین نوع سینما هم با تحریف واقعیت مواجهیم. در مستندترین گونه آثار مستند هم در کمترین حد دخالت جای دوربین برای ثبت وقایع را جهت ذهنی سینماگر - هنرمند تعیین میکند که طبیعتا" با یقین به این حقیقت تکلیف آثار دراماتیزه شده از پیش روشن است و جای بحثی نیست.

حقیقت؟ واقعیت؟ دروغ؟ آیا هنرمند واقعیت را عاری از حقیقت میبیند که در جهت خلاف آن حرکت میکند؟ هنرمند چه فضیلتی را در جعل واقعیت می یابد و به سوی دروغ میگریزد؟ آن روشنی چیست که واقعیت واقع آن را کتمان میکند و دروغ آن را افشا؟ آن واقعیت چه نوع واقعیتی است و چیستی آن دروغ چیست که هنرمند آنرا برای رسیدن به تعالی ترجیح میدهد؟ و آن تعالی از کدامین گونه است که هنرمند دامن به گناه دروغ آلوده میکند تا آن را بیابد؟ آیا گناهی در کار است؟  واقعیت و دروغ؟ تحریف نامها؟  هنرمند واقعیت و دروغ در اثرش را با چه می سنجد؟ آیا واقعیت عینی ملموس جزئی از خدعه ذهن بشر بیمار در برخورد با طبیعت نیست؟ آیا آنچه دروغ نامیده میشود و هنرمند - انسان آن را به هدفش نزدیکتر می یابد متهم بیگناهی نیست که در دادگاه واقعیت کذایی حاکم مجرم خوانده شده است و ملعون و منفور؟ هنرمند ملزم به ایمان دوباره است. ایمان دوباره به حقیقت صرف. در جهان نسبی ذهن او آنچه قطعیت دارد فقط حقیقت است ولا غیر. هنرمند - انسان مدام از واقعیت و دروغ هستی پرسش و آشنایی زدایی میکند چراکه قبول واقعیتی که او را از حقیقت دور کند گناهی نا بخشودنی است و دروغی که او را در سایه حقیقت قرار دهد عین تعبد است.

ذهن هنرمند - انسان پرسشگر همواره طبیعت نسبی اطرافش را به دیده تردید می نگرد و فعالیت فیلتر تشکیک در ذهنش هیچگاه در تقابل با رویدادهای هستی متوقف نمیشود.

انسان - هنرمند - سینماگر بنده حقیقت است.